“‘Lijden ‘ is een massief woord. Het is als een woestijn die zich in alle richtingen uitstrekt. .. Iedereen die zich met dat woord bemoeit loopt het risico om te verdwalen, vooral als zij er getuige van zijn. Wij hebben een landkaart nodig en een gids. Jezus’ leven en werk geeft die landkaart”.
Dit schrijft Willy James Jennings, een Amerikaanse theoloog in het voorwoord van het boek van de Palestijnse theoloog Munther Isaac “Christ in the Rubble” , Christus in het puin. Het onvoorstelbaar grote lijden van de Palestijnen nu in Gaza en ook op de Westelijke Jordaanoever en het lijden van die Joodse families die treuren om hun gedode of nog levende geliefden, die gegijzeld werden door Hamas, stelt de regering, maar zeker ook de kerk, én ons voor het grote dilemma: moeten we Israël steunen of de Palestijnen?
Moeten we partij kiezen?
Dat dilemma verdeelt de PKN, onze kerk. Dat was te zien op 25 juni bij de Rode Lijn demonstratie voor het hoofdkantoor van de PKN in Utrecht. Op het plein er voor waren ruim 200 mensen in het rood, leden van de kerk, waaronder ook predikanten in hun toga met rode stola. Het symbool van de Geest. Daar waren ook ongeveer 20 leden van de kerk die, gehuld in Israëlische vlaggen, borden droegen met bijbelteksten als “Wie Israël vervloekt, vervloekt Mij”. Tussen die twee groepen was een draad gespannen. Zij bleven gescheiden. Die scheiding maakte mij verdrietig. De kerk is verdeeld. We luisteren niet goed naar elkaar. Onder de Rode Lijn mensen was er immers, durf ik te zeggen, niet één die Israël wil vervloeken.
Welk Israël bedoelen wij?
De Rode Lijn mensen, waaronder ik, zijn het niet eens met de politiek van de regering van de huidige staat Israël. Wij weten dat er veel Joodse Israëli’s zijn die ook zo denken. Daarmee vervloeken (wat een groot en vreselijk woord) wij niet het Bijbelse Israël, noch het volk of de staat Israël nu. Wij zijn geen antisemieten, maar wij zijn geraakt door het grote lijden van zo veel Palestijnen. Elk van die ruim 55.000 doden is het middelpunt van een kring rouwenden, die evenzeer lijden.
Onschuldig.
De regering van de huidige staat Israël roepen we op om dit lijden van onschuldigen te stoppen. Is die staat Israël, die kan bogen op Gods liefde die hun een plaats om te wonen bood, onaantastbaar wat betreft de manier, waarop zij met die belofte omgaat? In zowel het Oude, als het Nieuwe Testament wordt de Eeuwige beschreven en geloofd als een God die staat voor gerechtigheid. Het woord ‘gerechtigheid’ komt heel dikwijls voor in de Bijbel. Het heeft te maken met ‘liefde’, ook zo’n woord dat veel gebruikt wordt als we proberen God aan te duiden. Vanuit Gods onvoorstelbare liefde en genade houdt God van alle mensen, ook van ons. In het geloof zeggen we: God maakte de aarde als een plaats waar al zijn schepselen zouden kunnen leven. Joden en Palestijnen, Christenen en Moslims, naar Gods beeld geschapen, hebben allemaal van God het recht gekregen op een plekje op Gods aarde veilig te wonen, hun kindertjes op te voeden. Israëli’s’ en Palestijnen samen. De moeilijkheid zit in het feit dat Israëli’s in God Naam claimen dat zij als enigen het Land mogen bewonen. De Palestijnen, Christenen en Moslims, wonen al duizenden jaren in het Land en bewerkten het. Het probleem zit in die claim op het bezit van het Land enkel door Joden, zodat alle anderen dan in Gods naam onderdrukt, verdreven,meer zorg en liefde nodig heeft, krijgt die, zodat iedereen leven kan, naast elkaar.
Israëlische Joden en Palestijnen. Maar zorgen voor en wonden verbinden is niet alles. Als wij niet meer doen dan is dat dweilen met de kraan open. Daarom is zo’n demonstratie als de Rode Lijn voor het PKN gebouw nodig. De kerk moet ook de gerechtigheid in wijder verband, zelfs op het politieke terrein, kenbaar maken, als profeten en profetessen. Dat betekent partij kiezen voor ongerechtigheid begaan door regeringen. Niet vervloekend, maar duidelijk getuigend en vermanend. Munther Isaac schrijft: “Werken aan vrede houdt ook in dat je aan de kant van de gerechtigheid staat en dat je de waarheid spreekt in het aangezicht. Daar is moed en durf voor nodig en veel wijsheid. God geve de synode van onze kerk de moed en durf om partij te kiezen. Zoals het nu gaat, kan het niet doorgaan. Er wordt te veel geleden door onze naasten in de Palestijnse Gebieden. Daarom trokken we de Rode Lijn. De grens aan onze tolerantie was bereikt.
Riet Bons -Storm
