Verhalen, waarheen brengen ze je?
Wie is er niet groot geworden met verhalen, met sprookjes, met sagen en legenden maar ook met bijbelverhalen? Als je nog heel klein bent een bedtijdverhaaltje, een verhaal uit de kinderbijbel van Anne de Vries. De plaatjes waren niet onbelangrijk!
Groot geworden als 6e in een gezin van acht was er altijd reuring en veel aanloop. De verhalen van mijn broers en hun vrienden werden steeds sterker en als kind vond ik het geweldig en was een gretige toehoorder.
Al vroeg begon ik met lezen en als het klassikaal lezen op school mij te langzaam ging, zat ik regelmatig achter in het boek wat de juf met een tik op de vingers corrigeerde.
We werden vroeger niet verwend met boeken maar met kerstfeest kregen we naast de chocolademelk en sinaasappel ook een boekje. Geweldig vond ik dat, ik heb ze nog.
Een uitkomst was de bibliotheek met de toen nog strikt gescheiden afdelingen voor jeugd en volwassenen. Zoveel mogelijk leende ik in de week en daarnaast las ik ook nog de boeken van mijn moeder en broer. In plaats mijn zus te helpen met de afwas, sloot ik mij op in de wc met mijn spannende boek. Het liefst had ik ook een zaklantaarn gekregen maar mijn ouders waren wijs, ik heb hem nooit gekregen en vaak klonk onder aan de trap ‘licht oet!’
Wat later op de middelbare en hogere school volgde de verplichting om boeken te lezen en dan ook uit verschillende tijdsperiodes en ook in vreemde talen. Het lezen werd wat minder leuk en ik nam me voor nooit weer literatuur te lezen.
Maar zoals het in Prediker ook is verwoord, heeft alles zijn tijd en inmiddels ben ik al jaren lid van een leeskring en worden brede discussies gevoerd over niet altijd gemakkelijke boeken.
De verhalen uit de Bijbel kenden wij natuurlijk. Want zoals ze verteld werden, was het spannend en kon je er een voorstelling van maken. Zondags in de kerk volgden wij niet zo zeer de ‘donder’preek maar in de Bijbel waren genoeg spannende verhalen te vinden, zoals het bijbelboek Ruth.
De catechisatie bij Ds. Hamming volgde en was altijd een gezellig uurtje. Na het jeugdwerk volgde de GJV wat destijds groeide en bloeide. Beurtelings verzorgden wij een gedeelte uit de Bijbel waar wij met elkaar over discussieerden en vaak liep de discussie uit maar dat vonden wij niet erg. We voelden ons verbonden met elkaar.
Betrokken als wij waren bij de kerk volgde de belijdeniscatechisatie en deden wij bij ds. Jans, destijds predikant in Appingedam met z’n 50en belijdenis. Dit moest in twee diensten. Onvoorstelbaar toch!
Waarom komen dit soort herinneringen nu in mij naar boven? Intussen ben ik volwassen geworden, heb mijn kinderen grootgebracht, ben oma geworden. Prachtig allemaal, maar wat is er veel veranderd. De wereld staat in brand en we maken ons allen grote zorgen over de toekomst.
Kerkelijk is er ook veel veranderd. Na jaren met elkaar te hebben gepraat, zijn we niet meer Samen Onder Weg maar zijn Samen. We doen ons best om dat ook zo te voelen, immers de verhalen die we doorgeven zijn nog steeds dezelfde. Elke zondag horen we ze. We zingen ze, worden geraakt door de prachtige melodieën.
Gods Woord is niet veranderd. Hoe kan het dan dat wij het soms niet willen ontvangen of willen horen.
In het blad Petrus lees ik op het voorblad ‘God koos voor het kleine begin’ misschien moeten wij als Fivelstromers dat in onze oren knopen want elk begin kan de wereld veranderen.
Elk bijbelverhaal, wat wij als kind zo spannend vonden, heeft een bedoeling, je mag je ervoor openstellen, het in je laten groeien.
Door de verhalen door te geven, geven wij de verbinding met elkaar door. Iets mooiers is er toch niet?
Een hartelijke groet van Fivelstromer
Lies van Dijken
