In februari en maart hebben twee groepen van onze gemeente een weekend verbleven in de Abdij Lilbosch. Hieronder het verslag van de tweede groep.
Even afstand nemen van de drukte van alledag – zowel letterlijk als figuurlijk. Dat was zeker het geval bij dit kloosterweekend naar Echt. Vanuit Loppersum maakten we een lange reis naar Limburg. Onderweg was er alle tijd voor mooie gesprekken en om elkaar wat beter te leren kennen.
Bij aankomst in de abdij werden we hartelijk ontvangen door gastbroeder Johannes, die de rest van het weekend ook zeer attent en zorgzaam voor ons was. Het was bijzonder om je zo welkom te voelen binnen een gemeen- schap die verder zo besloten leeft.
In het buitengebied van Echt wonen momenteel 15 Cisterciënsermonniken, beter bekend als Trappisten. Al sinds 1883 bewonen monniken deze oude hoeve. Naast het kloosterleven worden er door de monniken ook varkens gehouden, akkers bewerkt en groente en fruit verbouwd.
De dagen van de monniken zijn gestructu- reerd rondom de getijden: 5 momenten per dag waarop ze samenkomen in de kapel voor de gebedsgetijden. Als gasten waren wij welkom om deze getijden bij te wonen. Een strak schema geeft structuur aan de dag, die begon om 4:30 uur met een nachtwake.
Tussen de getijden door was er volop ruimte om te wandelen, een bezoek te brengen aan de abdijwinkel of je terug te trekken op de ruime, sober ingerichte gastenkamer. Drie keer per dag aten we samen in de gasteneetzaal. Zoals gebruikelijk in dit klooster gebeurde dat twee keer in stilte (met rustige muziek op de achtergrond). Tijdens de avondmaaltijd (en tijdens de afwas) en na de laatste getijde van 20:00 uur namen we samen de dag door en deelden we onze ervaringen.
Dankzij een gesprek met broeder Johannes en een korte rondleiding en uitleg achter de gesloten deuren van het klooster door broeder René kregen we een klein inkijkje in het dagelijkse leven van de monniken.
Bij aankomst vielen direct de fluitende vogels en het getik van een specht op. Er daalt dan een bepaalde rust en stilte over je neer. Het prachtige zonnige weer, de mist op zondagmorgen die langzaam optrok, het ontbreken van andere prikkels en de afwezigheid van de constante stroom aan informatie van buitenaf droegen daar zeker aan bij. Het ritme van de getijden zorgde ervoor dat je steeds even stil stond en werd meegenomen in het leven dat deze mannen dag in dag uit leiden.
Voor de één is de keuze om in te treden in een klooster wat makkelijker te bevatten dan voor de ander, wat ook naar voren kwam in onze gesprekken. Soms ga je dan met meer vragen terug naar huis dan waarmee je vertrok.
Het was extra bijzonder om dit kloosterbezoek in de 40-dagen tijd te mogen meemaken. Juist op zo’n plek ontstaat er ruimte voor bezinning en is het fijn om in het tempo van het dagelijkse leven een tandje terug te nemen.
Heel fijn was het om dit samen met Gerda, Ad, Pieter, Titia en Riet te ervaren.
