Het mooiste feest is niet het gezellige samenzijn met de vrienden van je dorp of de bloemetjes buiten zetten met de makkers uitje jeugd. Het gaat ook niet om het gevoel dat alles lukt en dat er grote successen gevierd worden. Zelf denk ik dan terug aan de herfst van vorig jaar toen ik met het jeugdteam dat ik mag leiden totaal onverwacht kampioen werd. Dat was een gelukzalig moment, ik kan alles terughalen van minuut tot minuut. Maar het is een feest dat voorbijgaat, het team is uit elkaar gevallen en doet in niets meer denken aan de juichende spelers op die avond in de regen van oktober. De meeste geluksmomenten gaan voorbij, het feest duurt maar even en verdwijnt weer in de tijd.
Bij Pinksteren denk ik daarom veel meer aan een feestelijk gevoel als de onderstroom in mijn leven of als een adem die me op de been houdt. Ik ken een bisschop die het feestgevoel met Pinksteren vergelijk met zuurstof of grondwater als basiselementen van ons leven. Ze dragen ons zonder dat we het beseffen, ze zijn een wolk die op ons neerdaalt en ons druppels inspiratie geeft, van dag tot dag. Dat feestelijk gevoel mocht ik ervaren toen mijn zoon de afgelopen zomer vanuit Schotland belde om te zeggen dat hij vader wordt en dat zijn vriendin zwanger is van nieuw leven.
Sinds dat moment regent het zuurstof, loopt het water me uit de mond, geeft de wolk me iedere dag druppels inspiratie en is er een permanente vreugde in mijn hart. Niemand kan die vreugde zien, als een bron verborgen in mijn hart, als een geschenk dat me steeds weer adem geeft, als een adem die me op de been houdt in moeilijke momenten. Dat is Pinksteren, de vreugde diep in je hart dat je gedragen wordt en datje nooit alleen bent. Zeker niet met een kleinkind dat we nooit meer verwacht hadden. Zalig Pinksteren, leve de vreugde van God als onderstroom in je bestaan.
Als een adem die mij op de been houdt
